Pewnego pięknego dnia spadłam z konia. Spłoszył się i mnie katapultował. Niby nie był to pierwszy upadek (w sumie chyba szósty), ale pierwszy tak strasznie bolesny. Narobiłam hałasu i zamieszania na cały plac. Na szczęście ktoś zaraz podbiegł do mnie. Najpierw poleżałam, potem delikatnie usiadłam, aż w końcu wstałam i jakoś się ogarnęłam, ale trauma została. Po wypadku jeździłam na lonży, bo się bałam nawet zagalopować. Teraz jest już okej, ale potrzebowałam czasu. Psychika ucierpiała bardziej niż ciało. W zasadzie to przyłapałam się na tym, że już nawet za dzieciaka się mniej bałam niż po upadku. Dobrze, że to było przed moim zwiedzaniem oddziału ortopedii/chirurgii dziecięcej/SORów itd. (tym razem po drugiej stronie, na szczęście nie jako pacjent), bo widząc w tym samym czasie tyle wypadków z udziałem koni (i nie tylko) to bym w życiu chyba do siebie nie doszła.